May 31st, 2010 by Dumky de Wilde | Posted in Achtergronden, Gastbijdrage, Interessant | Geen reacties / Reageer »
Dit is een gastbijdrage van Jeroen den Uyl en verscheen eerder op In De Wijk, zijn weblog bij Twynstra Gudde
Een klant met wie ik, Jeroen den Uyl, sprak vertelde me het volgende verhaal
Er was eens een buurtgenoot die elke dag uitkeek op een leeg plein. Hij kwam op het idee om daar een picknicktafel neer te zetten zodat daar ontmoeting tussen de bewoners kan plaatsvinden. Op eigen kosten kocht hij de tafel en zette hem op het plein. Al gauw trok de tafel inderdaad mensen aan. Er werd ontmoet en begroet; men leerde elkaar kennen, er werden vriendschappen gesloten, roddels werden doorgenomen. De dorpspomp was er niets bij.
De gemeente had het of niet in de gaten of vond het wel prima, totdat een buurman de gemeente opbelde. Deze man had last van dat geluid op het plein en vroeg of die picknicktafel niet kon worden weggehaald.
De gemeente volgde zijn verzoek op: de picknicktafel werd weggehaald..
Pijnlijk
Ik moest hier hilarisch om lachen; een pijnlijke lach, want een pijnlijk voorval. We hebben een burger die verantwoordelijkheid voelt voor zijn omgeving. Hij past uit eigen zak een picknicktafel bij en plaatst deze zonder enige claim op gemeentebudget op een plein. Er ontstaan allerlei verbanden tussen mensen. De lokale welzijnstichting hoeft hier geen uur aan te besteden; sociale cohesie wordt zomaar geproduceerd; als echte crowdsourcing. Waarschijnlijk daalt het beroep op huishoudelijke zorgbudgetten en treden allerlei andere positieve maar voor de gemeente onzichtbare bijeffecten op.
Moet de gemeente dan niets doen?
Natuurlijk moet de gemeente iets doen met een klacht als een burger last heeft van een andere burger. Toch?
De vraag is natuurlijk WAT de gemeente dan had moeten doen. De kosten van het weghalen van de picknicktafel is waaschijnlijk even hoog als de kosten van de alternatieve reactie: een ambtenaar gaat op het plein met burgers praten en spreekt hen aan op de noodzaak het gebruik van het plein samen te ‘regelen’. Men kan iets afspreken over geluid, over tijden (ik denk even aan het al tienjaar oude casus van de Korenaardwarsstraat). De gemeente gaat er dan niet tussen staan, maar brengt de groep burgers bij elkaar en laat hen zelf een oplossing produceren. Want op een of andere manier zijn alle burgers rond dat plein probleemhebbers en probleemveroorzakers en kunnen ze dus als ze dat gaan inzien ook met elkaar problemen oplossen. Dit principe wordt helaas nogal eens verontachtzaamd door gemeenten. Professionals, politici, en misschien ook wel de burger zelf denkt vaak toch dat de gemeente maar wat moet doen, terwijl dat heel vaak niet het beste antwoord is. De eigenkrachtcentrale gaat hier ook van uit en heeft er gelukkig in toenemende gevallen werk aan.
Door de burgers zelf, dus met minder gemeentebudget
En het aardige is, zeker in tijden van bezuiniging, dat de gemeente in deze werkwijze met minder budget toe kan. Als burgers zelf bepalen wat goed is, zijn ze met minder tevreden. Dan stellen ze hun eigen norm. Een herprofilering van een straat kan dan best een jaartje extra wachten. Ook het groenonderhoud blijkt dan toch anders en leuker te kunnen. Dat geldt ook voor allerlei andere taken waar de burgers zelf aan het roer kunnen staan.
Verander die houding..
Maar het moet gezegd: het moeilijkste is de andere houding van de gemeente, van de politicus, de professional en ook de burger.
Reageer »
